புலவரைப் போற்றும் நாடகம்

தமிழ் இலக்கியத்தில் புலவரும் அரசனும் என்ற உறவு மிகவும் சிறப்பானது. சங்க காலத்தில் அரசர்கள் புலவர்களை மதித்து, செல்வத்தை வழங்கி, கவிதைகளை போற்றினார்கள். அந்த உறவின் ஒரு அழகிய படம்தான் இந்த நாடகம் — புலவரைப் போற்றும் நாடகம்.

1. புலவரைப் போற்றும் நாடகம்

நாடகம் என்றால் என்ன?

நாடகம் (Drama) என்பது கதாபாத்திரங்கள் வாயிலாக உரையாடல் மூலம் கதையை நிகழ்த்திக் காட்டும் ஒரு இலக்கிய வடிவம். இதில் காட்சி (Scene), குறியிசை (signature music), இடையிசை (scene-change music), மற்றும் மேடை அமைப்பு (stage setting) உள்ளன. இந்த நாடகம் வானொலியில் நடித்துக் காட்டுவதற்காக எழுதப்பட்டது — அதனால் இசை அறிவுறுத்தல்கள் உள்ளன.

பின்னணி: பறம்பு நாடும் பாரியும்

இந்த நாடகத்தின் கதை பறம்பு மலை நாடுவில் நடைபெறுகிறது. இது சங்க காலத்தில் இருந்த ஒரு மலை அரசின் பெயர். அங்கே பாரி மன்னன் ஆட்சி புரிந்தான். பாரி வள்ளல்களில் (philanthropists) ஒருவன் — "கடையெழு வள்ளல்" என்று போற்றப்படும் ஏழு தமிழ் கொடையாளர்களில் முக்கியமானவன்.

பாரியின் நாட்டில் இயற்கை வளம் மிகுந்திருந்தது. உழவின்றியே விளைந்து கிடக்கும் உணவு இருந்தது; எந்த பயமும் இல்லாத வாழ்க்கை மக்கள் வாழ்ந்தார்கள். அவன் கல்வி, கலை, புலவர்களை மதித்தான்.

கதாபாத்திரங்கள்

காட்சி 1 — மலை கிராமம்

குணவான் தன் மனைவியிடம் ஒளவையாரைப் பற்றி பேசுகிறான். ஒளவையார் ஒரு மகத்தான புலவர் என்று விவரிக்கிறான். அரண்மனையிலிருந்து ஒளவையார் போனது யாருக்கும் தெரியாமல் நடந்தது என்று சொல்கிறான். ஒளவையார் எவ்வளவு சிறந்த கவிஞர்; பறம்பு மலை நாட்டின் மன்னன் பாரி எப்படி அவரை மதிக்கிறான் என்று உரையாடுகிறார்கள்.

காட்சி 2 — அரசனின் கொலு மண்டபம்

அரண்மனையின் கொலு மண்டபத்திலும் உணவகத்திலும் நடைபெறும் காட்சி. பாரி மன்னனும் அவனது குடும்பத்தினரும் உரையாடுகிறார்கள். ஒளவையாரின் வருகை பேசப்படுகிறது. பாரி மன்னன் புலவரை எப்படி மதிக்கிறான் என்பது விளக்கப்படுகிறது.

2. அரும்பதங்கள் (கடினமான சொற்கள்)

3. வேற்றுமை

பெயர்ச்சொற்கள் வாக்கியத்தில் பல இடங்களில் வெவ்வேறு பொருளில் வருகின்றன. அந்த பொருளை வேறுபடுத்திக் காட்டும் உருபுகள் (விகுதிகள்) இணைவதால் வேற்றுமை உருவாகும். தமிழில் எட்டு வேற்றுமைகள் உள்ளன.

முதலாம் வேற்றுமை (1st Case — Nominative)

வேறு உருபு இல்லை. வாக்கியத்தின் எழுவாய் (subject) ஆக வரும் பெயர்ச்சொல். சில நேரங்களில் எழுவாய் இல்லையாது — மறைந்து வரும்.

இரண்டாம் வேற்றுமை (2nd Case — Accusative)

உருபு: ஐ — வாக்கியத்தில் செயப்படுபொருளாக (object) வரும் சொல். இது 6 பொருள்களை தரும்:

மூன்றாம் வேற்றுமை (3rd Case — Instrumental)

உருபு: ஆல் — "எதனால்?" என்று கேட்கும்போது வரும் பதில். காரணம், வழி, செய்தவர் ஆகியவற்றை குறிக்கும்.

நான்காம் வேற்றுமை (4th Case — Dative)

உருபு: கு — "யாருக்காக? என்னுக்காக?" என்று கேட்கும்போது வரும் பதில். கொடை, நோக்கம், உரிமை ஆகியவற்றை குறிக்கும்.

ஐந்தாம் வேற்றுமை (5th Case — Ablative/Locative)

உருபு: இல் / கண் — "எங்கிருந்து? எங்கே?" என்று கேட்கும்போது வரும் பதில்.

ஆறாம் வேற்றுமை (6th Case — Comitative)

உருபு: ஒடு / உடன் — "யாருடன்? எதனுடன்?" என்று கேட்கும்போது வரும் பதில். சேர்ந்து இருத்தலை குறிக்கும்.

ஏழாம் வேற்றுமை (7th Case — Genitive)

உருபு: அது / இன் — "யாருடையது?" என்று கேட்கும்போது வரும் பதில். உரிமை, சொந்தம் குறிக்கும்.

எட்டாம் வேற்றுமை (8th Case — Vocative)

உருபு: ஏ — யாரையாவது அழைக்கும்போது வரும். "ஓ!" என்ற உணர்வை வெளிப்படுத்தும்.

4. சொற்பாகுபாடு (Word Classification)

எழுத்து தனித்து நின்றோ பல ஒன்று சேர்ந்தோ பொருள் தருமாயின் அது சொல் எனப்படும். சொல், பதம் என்பன வேல்லாம் ஒரே பொருளுடைய சொற்களாகும்.

தமிழ் இலக்கண நூல்கள் சொற்களை பலவகையாகப் பிரித்து நோக்குகின்றன. அடிப்படையில் பின்வருமாறு சொற்கள் பகுக்கப்பட்டுள்ளன:

1. பெயர்ச்சொல்

ஒன்றின் பெயரைக் குறித்து வரும் சொற்கள் பெயர்ச்சொற்கள் எனப்படும். இது 6 வகைபடும்:

இடுகுறிப் பெயர்

தொன்றுதொட்டு கூப்பிடப்பட்டு வருகின்ற பெயர்ச்சொற்கள் — காலங்காலமாக காரணமேதுமின்றி வழங்கும் சொற்கள். இரண்டு வகை:

• இடுகுறிப் பொதுப் பெயர் — மரம், மலை (பொதுவான இடுகுறி)
• இடுகுறிச் சிறப்புப் பெயர் — பலா மரம், பொதிகை மலை (குறிப்பிட்ட இடுகுறி)

காரணப் பெயர்

ஏதாவது காரணம் கருதி அமைந்த பெயர்ச்சொற்கள்:

• காரணப் பொது பெயர் — பறவை, வளையல் (பொதுவான காரணம்)
• காரணச் சிறப்புப் பெயர் — புறா, சங்கு/வளை (குறிப்பிட்ட காரணம்)

கரண இடுகுறிப் பெயர்

காரணமும் இடுகுறியும் ஒருங்கே இணைந்த பெயர்ச்சொற்கள்: அந்தணன், முக்கண்ணன், முள்ளி

பெயர்ச்சொல்லின் இலக்கண வகை (5 வகை)

2. வினைச்சொல்

ஒரு செயலை உணர்த்தி கால முடிவு ஏற்காமை ஆகிய பண்புகளுடன் வரும் சொல் வினைச்சொல் எனப்படும். வினைச்சொற்கள் அவற்றின் அமைப்பின் அடிப்படையில் இரண்டாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன:

• தனிவினை — வினையடி பகாப்தமாக அமையும் வினை (நடந்தான், வந்தான்)
• கூட்டுவினை — வினையடி பருபதமாக அமையும் வினை (விட்டுக்கொடுத்தான், தட்டிக்கேட்டான்)

தமிழ் இலக்கண நூல்கள் வினைச்சொற்களை பின்வருமாறு வகைப்படுத்தியுள்ளன: தெரிநிலை வினை, குறிப்பு வினை. இவை தவிர மேலும்: முற்றுவினை, எச்சவினை, செய்வினை, செயப்பாட்டுவினை, தன்வினை, பிறவினை என்று வகைப்படுகின்றன.

3. இடைச்சொல்

ஒரு வாக்கியத்தில் தனித்து நின்று பொருள் தராது பெயர்ச்சொல் வினைச்சொல் என்பவற்றுடன் இணைந்து பொருள் தரும் சொற்கள் இடைச்சொல் எனப்படும். இடைச்சொற்களின் வகைகள்:

4. உரிச்சொல்

இடைச்சொல் போல் பெயருடனோ வினையுடனோ சேர்ந்து வந்து பொருளைத் தரும் சொல் உரிச்சொல் எனப்படும். இது இரண்டு வகைப்படும்:

• மிகுதிப் பொருளைக் குறிக்கும் உரிச்சொல் — சால, உறு, தவ, நனி, கடி
• பல பொருளை உணர்த்தி நிற்கும் உரிச்சொல் — "கடி" என்ற சொல் மூன்று பொருள் தரும்: கடி நகர் (city) | கடி வேல் (sharp spear) | கடி மாலை (fragrant garland)

5. வருணனை (Descriptive Writing)

ஒரு இடம், நிகழ்வு, அல்லது மனிதனை சொல்லால் படம் போல் சித்தரிப்பது வருணனை எனப்படும். இரண்டு வகை:

அ. நேர்முக வருணனை (Direct Description)

கண்ணெதிரே நடப்பதை அல்லது தெரிவதை நேரடியாக விவரிப்பது. எந்த ஒப்பீடும் (simile/metaphor) இல்லாமல் நேரடியாக சொல்வது. ஒரு கிரிக்கெட் ஆட்டத்தை, ஒரு திடலை, ஒரு நபரை நேரடியாக சொல்வது நேர்முக வருணனை.

ஆ. மறைமுக வருணனை (Indirect/Figurative Description)

ஒப்பீடு, உவமை, உருவகம் ஆகியவற்றால் மறைமுகமாக சித்தரிப்பது. "அவன் சிங்கம் போல் வீரமாய் நின்றான்" — நேரடியாக சொல்லாமல் உவமை மூலம் விவரிப்பது.