காட்சிக் கூண்டு

காட்சிக் கூண்டு

யாரையாவது "கூண்டில் அடைத்த மிருகம் போல" என்று சொல்வதை நாம் கேட்டிருக்கிறோம். ஆனால் ஒரு மனிதர் — அதிலும் ஓர் அரசு அதிகாரி — தானே விரும்பாமலேயே ஒரு கூண்டுக்குள் சிக்கிக்கொண்டால்? அதை பார்த்து மக்கள் அவரை விலங்கு போல ரசித்தால்? இந்தக் கேள்வியை அடிப்படையாக வைத்து, எஸ். இராமகிருஷ்ணன் எழுதிய "காட்சிக் கூண்டு" என்னும் சிறுகதை நமக்கு ஒரு கூர்மையான நகைச்சுவையையும் ஆழமான சிந்தனையையும் தருகிறது.

கதையின் சுருக்கம்

கதை நடக்கும் இடம் ஒரு பூங்கா (zoological park / விலங்குக்காட்சிச்சாலை). அந்தப் பூங்காவில் ஒரு சிறப்பான காட்சிக் கூண்டு இருந்தது — அது தானியக்கமாக (automatically) குறிப்பிட்ட நேர இடைவெளியில் திறந்து மூடும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. வழக்கமாக, இந்தக் கூண்டில் விலங்குகள் காட்சிக்கு வைக்கப்படும். அன்று அந்தக் கூண்டு காலியாக இருந்தது.

அப்போது ஒரு வனவிலங்கு அதிகாரி அந்தப் பூங்காவுக்கு வருகிறார். அவர் தன் தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டே நடந்துகொண்டிருந்தார். கூண்டின் கதவு திறந்திருந்தது — அவர் அதை கவனிக்காமல் உள்ளே நுழைந்துவிட்டார். நொடிப்பொழுதில் கதவு தானியக்கமாக மூடியது. அதிகாரி கூண்டுக்குள் சிக்கிக்கொண்டார் — ஆனால் அவர் இன்னும் தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார், அந்நிலையை அவரே அறியவில்லை.

சற்று நேரத்தில் பார்வையாளர்கள் கூண்டை நெருங்கினார்கள். கூண்டுக்குள் ஒரு மனிதர் நடந்துகொண்டிருக்கிறார் — அவர்கள் அதிசயத்தில் நின்றனர். குடும்பங்கள் வந்தனர், காதலர்கள் வந்தனர், அரசியல்வாதிகள் வந்தனர், வேறு அதிகாரிகளும் வந்தனர் — எல்லாரும் அந்த அதிகாரியை ஒரு அரிய விலங்கு போல ரசித்து நின்றனர்.

அந்த நேரம், ஒரு சிறுமி தன் அம்மாவைப் பார்த்துக் கேட்டாள்:

"அம்மா, கண்டிருக்குள்ளே மனிதர்களும் இருக்கவா?"

இந்த ஒரு வாக்கியம் — கதையின் இதயம். அந்தக் குழந்தை அப்பாவித்தனமாக கேட்கிறாள், ஆனால் அந்தக் கேள்வியில் ஒரு பெரிய உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது. கடைசியில் பூங்கா நிர்வாகமே தலையிட்டு நிலைமையை சரிசெய்ய வேண்டியதாயிற்று.

கதையின் செய்தி — நையாண்டியின் ஆழம்

இந்தக் கதை ஒரு நையாண்டிச் சிறுகதை (satirical short story). பொதுவாக, அதிகாரிகள் விலங்குகளைப் பூண்டுகளில் அடைக்கிறார்கள் — இங்கே ஒரு அதிகாரியே கூண்டுக்குள் சிக்கிவிட்டார். மக்கள் அவரை விலங்கு போல பார்க்கிறார்கள். பார்ப்பவர் பார்க்கப்படுகிறார். இதுவே இந்தக் கதையின் மையமான நையாண்டி (irony).

ஆசிரியர் இதன் மூலம் சொல்வது: அதிகார மேலாண்மையும், தன்னை உயர்ந்தவராக எண்ணும் மனோபாவமும் ஒரு வகையான கூண்டுதான் — நாமே அதற்குள் சிக்கியிருக்கிறோம், அறியாமல்.

விவரணம் எழுதுதல் (Descriptive Writing)

நாம் ஒரு அழகான தோட்டத்திற்குச் சென்றோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். வீட்டுக்கு திரும்பியதும், நண்பருக்கு அதைப் பற்றி சொல்கிறோம் — "அங்கே சிவப்பு ரோஜாக்கள் இருந்தன, மரங்கள் வரிசையாக நின்றன, குளிர்ச்சியான காற்று வீசியது, என் மனம் அமைதியடைந்தது" என்று. இதுவே விவரணம் எழுதுதல் (descriptive writing).

விவரணம் என்றால் என்ன?

ஒரு பொருளினையோ, மனிதரையோ, இடத்தையோ விவரித்து எழுதுவது விவரணம் எழுதுதல் எனப்படும். விவரணம் என்பது வெறும் "இது இப்படி இருந்தது" என்று சொல்வது மட்டுமல்ல — அதை படிக்கும் ஒருவர் மனக்கண்ணில் அந்தக் காட்சியை காண வேண்டும், உணர வேண்டும். அதுவே நல்ல விவரணம்.

விவரணத்தின் இரண்டு வகைகள்

விவரணம் இரண்டு வகைப்படும்:

1. புறத்தோக்காளது (External / Objective Description)

புறத்தோக்காளது என்பது, ஒரு பொருளின் அல்லது நபரின் வெளிப்படையான, புலன்களால் உணரக்கூடிய தன்மைகளை விவரிப்பது. இங்கே எழுதுபவரின் உணர்வு இல்லாமல், யாரும் காணக்கூடிய உண்மையான அம்சங்களை மட்டும் விவரிக்கிறார்.

எடுத்துக்காட்டு: "அந்தக் குகை 50 மீட்டர் நீளமாகவும், 20 மீட்டர் அகலமாகவும் இருந்தது. நுழைவாயிலில் உயரம் குறைவாக இருந்தது. உள்ளே பற்பல சதுப்பு நீர் குளங்கள் இருந்தன." — இவை எல்லாம் யாரும் கண்ணால் காணக்கூடிய புறத்தோக்கு விவரணம்.

2. அகத்தோக்காளது (Internal / Subjective Description)

அகத்தோக்காளது என்பது, ஒரு பொருளை பார்க்கும்போது விவரிப்பவருக்கு ஏற்படும் உணர்வுகளை, மனப்பாங்கை, அகக்காட்சிகளை விவரிப்பது. இங்கே எழுதுபவரின் ஆளுமை, உணர்ச்சி, ஈர்ப்பு முக்கியமானதாகிறது.

எடுத்துக்காட்டு: "அந்தக் குகையுள் அடியெடுத்து வைத்தபோது, இதயம் ஒரு வினோதமான அமைதியில் ஆழ்ந்தது. பாறைகளின் குளிர்ச்சி என் அகத்தை இதமாகத் தொட்டது. நான் காலத்தின் ஓட்டத்திலிருந்து விலகி நின்றதாக உணர்ந்தேன்." — இவை அகத்தோக்கு விவரணம்; உணர்வுகளும் மனனிலையும் இதில் இடம்பெறுகின்றன.

நல்ல விவரணம் பொதுவாக இரண்டு வகைகளையும் சேர்த்து எழுதும் — முதலில் வெளிப்படையான அம்சங்களை கொடுத்து, பிறகு உணர்வுகளை கொண்டுவரும். இதனால் படிப்பவர் காட்சியையும் உணரவும் செய்கிறார்.

விவரணம் எழுதும் முறை

விவரணம் எழுதுவதற்கு ஒரு எளிய படிமுறை:

1. கவனிக்கவும் — விவரிக்கவேண்டியதை நேரில் பார்க்கவும் / கவனிக்கவும்.
2. குறிப்புகள் எழுதவும் — முக்கிய அம்சங்களை (நிறம், வடிவம், உணர்வு, மணம், ஒலி) குறித்துக்கொள்ளவும்.
3. ஒழுங்குபடுத்தவும் — எந்த வரிசையில் சொல்வது என்று திட்டமிடவும்.
4. எழுதவும் — நேரடியான, தெளிவான, ஓடும் வாக்கியங்களில் எழுதவும்.