அல்ககோலின் இரசாயனத் தாக்கங்கள், எந்தப் பிணைப்பு பிளவடைகின்றது என்பதன் அடிப்படையில் இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பகுக்கப்படுகின்றன. முதல் பிரிவில் O–H பிணைப்பு பிளவடைந்து அல்ககோல் ஒரு பலவீன அமிலம் போலச் செயற்படுகின்றது (உலோகங்களுடன் தாக்கம், எசுத்தராக்கல்). இரண்டாம் பிரிவில் C–O பிணைப்பு பிளவடைந்து –OH கூட்டமே வேறொரு கூட்டத்தால் பிரதியிடப்படுகின்றது (ஏலைட்டு உருவாக்கம், நீரகற்றல்). இவை தவிர, ஒட்சியேற்றமும் அல்ககோல்களின் ஒரு முக்கியமான தனித் தாக்கமாகும்.
O–H பிணைப்பின் முனைவாக்கம் காரணமாக, அல்ககோல்கள் ஒரு பலவீனமான அமிலமாகச் செயற்படுகின்றன. சோடியம் (Na) போன்ற தாக்கத்திறன் கூடிய உலோகத்துடன் தாக்கமடைந்து சோடியம் அல்ககொட்சைட்டையும் ஐதரசன் வாயுவையும் (H₂) தருகின்றன. எனினும் இவ்வமிலத்தன்மை NaOH போன்ற ஒரு காரத்துடன் கணிசமாகத் தாக்கமடையப் போதியதாக இல்லை — அச்சமநிலை பிரதானமாக அல்ககோல் பக்கமே இருக்கும்; எனவே அல்ககோல்கள் நீரைவிடவும் அமிலத்தன்மை குறைந்தவை.
அல்ககோல்கள் காபொக்சிலிக் அமிலங்களுடன் தாக்கமடைந்து எசுத்தர்களை உருவாக்கும் தாக்கமே எசுத்தராக்கல் (esterification) — செறிந்த H₂SO₄ ஒரு வினையூக்கியாகத் தொழிற்படும், இது ஒரு மீளும் தாக்கம் (⇌).
C–O பிளவுத் தாக்கங்களில் –OH கூட்டம் வேறொரு கூட்டத்தால் பிரதியிடப்படுகின்றது. ஆனால் OH⁻ ஒரு மோசமான வெளியேறும் கூட்டமாகும்; அமிலச் சூழலில் –OH முதலில் புரோத்தனேற்றம் அடைந்து –OH₂⁺ ஆக மாறியபின்னரே அது நல்ல வெளியேறும் கூட்டமான நீராக (H₂O) மாறி தாக்கம் சாத்தியமாகின்றது. அல்ககோல்கள் HCl/HBr/HI உடன் தாக்கமடைந்து அற்கைல் ஏலைட்டுகளைத் தருகின்றன (HCl உடன் ZnCl₂ வினையூக்கியாகத் தேவை — இதே கலவை லூக்காசின் சோதனையின் அடிப்படை).
PCl₅ அல்லது PCl₃ உடனும் அற்கைல் குளோரைட்டு கிடைக்கும்; PCl₅ உடன் HCl வாயு வெளியேறுவதால் இது –OH இருப்பதை அடையாளங்காணும் சோதனையாகவும் பயன்படும். SOCl₂ உடன் இரு விளைபொருட்களும் (SO₂, HCl) வாயுக்களாக வெளியேறுவதால், தூய அற்கைல் குளோரைட்டைப் பெற SOCl₂ ஒரு சிறந்த வினைபடியாகக் கருதப்படுகின்றது.
அல்ககோலை செறிந்த H₂SO₄ உடன் வெப்பமூட்டும்போது, அல்லது சூடான Al₂O₃ வழியாக அல்ககோல் நீராவியைச் செலுத்தும்போது, ஒரு நீர் மூலக்கூறு அகற்றப்பட்டு ஓர் அல்கீன் உருவாகின்றது — காபினோல் காபனிலுள்ள –OH உம் அண்டைக் காபனிலுள்ள ஓர் ஐதரசனும் ஒன்றாக அகற்றப்பட்டு, அவ்விரு காபன்களுக்கும் இடையே C=C இரட்டைப் பிணைப்பு உருவாகின்றது.
நீரகற்றல் ஒரு காபோகற்றயன் இடைநிலையினூடாக நிகழ்கின்றது; 3° காபோகற்றயன் 2° ஐ விடவும், 2° காபோகற்றயன் 1° ஐ விடவும் அதிக உறுதியுடையது. எனவே நீரகற்றல் எளிமை 3° > 2° > 1° ஆகும்.
அல்ககோல்கள் அமிலமாக்கப்பட்ட K₂Cr₂O₇ அல்லது KMnO₄ ஆல் ஒட்சியேற்றமடைகின்றன; விளைபொருள் அல்ககோலின் வகையில் தங்கியுள்ளது. முதலாம்படி முதலில் ஓர் அல்டிகைட்டையும், ஒட்சியேற்றம் தொடர்ந்தால் ஒரு காபொக்சிலிக் அமிலத்தையும் தரும். அல்டிகைட்டு நிலையில் நிறுத்த வாலியக்கம் (distillation) செய்ய வேண்டும், அல்லது PCC (pyridinium chlorochromate) போன்ற மென்மையான ஒட்சியேற்றியைப் பயன்படுத்த வேண்டும். இரண்டாம்படி ஒட்சியேற்றமடைந்து ஒரு கீற்றோனை மட்டும் தரும் — கீற்றோனின் காபனைல் காபனில் H இல்லாததால் மேலும் ஒட்சியேற்றமடையாது. மூன்றாம்படி ஒட்சியேற்றத்தை எதிர்க்கும் — காபினோல் காபனில் அகற்றப்பட வேண்டிய C–H பிணைப்பே இல்லை.
| வகை | ஒட்சியேற்ற விளைபொருள் |
|---|---|
| முதலாம்படி (1°) | அல்டிகைட்டு → காபொக்சிலிக் அமிலம் |
| இரண்டாம்படி (2°) | கீற்றோன் (மேலும் ஒட்சியேற்றமடையாது) |
| மூன்றாம்படி (3°) | ஒட்சியேற்றமடையாது |
அமிலமாக்கப்பட்ட K₂Cr₂O₇ பயன்படுத்தும்போது நிறமாற்றம் காணப்படும் — செம்மஞ்சள் Cr₂O₇²⁻ பச்சை Cr³⁺ ஆகத் தாழ்த்தப்படுகின்றது; இதுவே 1° அல்லது 2° அல்ககோல் ஒட்சியேற்றமடைவதன் எளிய சோதனை அறிகுறி.
எதனோல் அல்லது CH₃-CH(OH)- அமைப்புள்ள எந்த 2° அல்ககோலும் (எ.கா. புரொப்பான்-2-ஓல்), I₂ மற்றும் NaOH(aq) உடன் வெப்பமூட்டப்படும்போது மஞ்சள் நிற அயோடோபோர்ம் (CHI₃) திண்ம வீழ்படிவைத் தரும்.
செறிந்த HCl + ZnCl₂ கலவையுடன் (Lucas reagent), 1°, 2°, 3° அல்ககோல்களின் தாக்க வேகம் வேறுபடும் — 3° அல்ககோல் உடனடியாக ஒரு மேகமான அற்கைல் குளோரைட்டு அடுக்கைத் தரும்; 2° அல்ககோல் சில நிமிடங்களில் மேகமடையும்; 1° அல்ககோல் சாதாரண வெப்பநிலையில் வினைபுரியாது. இவ்வேறுபாட்டிற்குக் காரணம் காபோகற்றயன் நிலைப்புத்தன்மையின் வரிசையே — 3° காபோகற்றயன் மிக விரைவாக உருவாகின்றது.