ஒரு கவிதை என்பது வெறும் வரிகள் அல்ல. ஒரு கவிஞர் தனது மனதில் பட்டதை, உணர்ந்ததை, கண்டதை வார்த்தைகளில் கட்டி வைக்கிறார். படிக்கும்போது நாமும் அந்த உணர்வை அனுபவிக்கிறோம். இந்த அலகில் ஈழத்தமிழ் கவிஞர்கள் எழுதிய ஏழு கவிதைகளைப் படிக்கிறோம் — ஒவ்வொன்றும் ஒரு வேறு உலகை நம் முன் திறக்கும்.
காலை சூரியனை நோக்கி நின்றால் திசைகளை எளிதாக அறியலாம் — இது நம் அம்மா சொல்லித் தந்த எளிமையான அறிவு. ஆனால் இன்று? வாழ்க்கை என்ற யாத்திரையில் நாம் எந்த திசையில் போகிறோம் என்று தெரியவில்லை — இந்த உள் உணர்வை கி. பி அரவிந்தன் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறார்.
"துலக்கமாய்" என்றால் clearly / distinctly. கவிதையின் மையக் கருத்து — அம்மா சொல்லித் தந்த எளிமையான திசை அறிவு, இன்று நவீன வாழ்க்கையில் தொலைந்துவிட்டது. புயல் வீசுகிறது, ஆனால் புயலுக்குத் திசை இல்லை; வாழ்க்கையின் குழப்பம் இப்படித்தான் இருக்கிறது என்று கவிஞர் உணர்த்துகிறார்.
"இறக்கம்" என்றால் descent — கீழிறங்குதல். நாம் ஏறிய உயரம் என்ன? அந்த உயரத்திலிருந்து இறங்க முயன்றால் தரையே வழுக்குகிறது. இதனால் ஒரு வலியான கேள்வி எழுகிறது: "இறங்கும்படி இல்லாமல் எதற்கு நீ ஏறினாய்?"
கவிதை இருட்டில் நசிந்த குரலோடு முடிகிறது. "நசிந்தது" என்றால் crushed / destroyed. "ஒரு தீக்குச்சி உரசலே போதும்" என்பதில் — ஒரு சிறு நம்பிக்கை இருந்தால் போதும் என்ற கருத்து மறைந்திருக்கிறது.
சு. வில்வரத்தினம் எழுதிய இந்தக் கவிதை அன்பைப் பற்றியது. அன்பு என்பது எப்படி ஒரு ஊற்று போல, பிரபஞ்சம் போல, எங்கும் பரவுகிறது என்று கவிஞர் விவரிக்கிறார். கவிதை முடிகிறது —
சிறு அன்பே ஒரு பெரிய ஆரம்பம் என்பதே இக்கவிதையின் மையக் கருத்து. "அன்பின் ஊற்று" என்பது — அன்பு ஒருபோதும் வற்றாத ஒரு ஊற்று (spring/source) போன்றது என்ற உருவகம்.
"பூமியின் ஒளி பொருந்திய முகங்கள் குழந்தைகளினுடையவை" — கவிதை இப்படித் தொடங்குகிறது. குழந்தைகளின் முகங்கள் பூமியின் ஒளியைத் தாங்கியிருக்கின்றன. அந்த முகங்களைக் கவலை, பிரிவு, துயரம் கறுப்பிக்கக் கூடாது என்று கவிஞர் வலியுறுத்துகிறார். "அவர்களிடம் பரிசளிப்போம்" என்று மீண்டும் மீண்டும் சொல்கிறார் — சூரியன், நிலவு, மல்லிகைப்பூ, குழந்தைகளின் சிரிப்பு.
கவிதையின் மையக் கருத்து: குழந்தைகள் பூமியின் ஒளி; அவர்களிடம் மகிழ்ச்சியைத் திரும்பக் கொடுப்போம்.
"நீர்க்குமிழி" என்றால் water bubble. நீரில் உருவாகும் குமிழி ஒரு நொடியில் இருக்கும், அடுத்த நொடியில் மறைந்துவிடும். இது வாழ்க்கையின் சிம்பலம். "எதையும் கொண்டுவந்திட்டதில்லை" — நாம் இவ்வுலகில் வெறுங்கையோடு வருகிறோம்; "எதையும் வைத்துச் செல்ல காலம் இழைத்திட்டதில்லை" — வெறுங்கையோடே போகிறோம். எல்லாமே நிலையற்றது.
கவிதையின் மையக் கருத்து: நீர்க்குமிழி போன்ற வாழ்வின் நிலையாமை (impermanence).
"கேள், நான் மனிதன்" — இந்தக் கவிதை மனித கண்ணியத்தின் குரல். "காலியாய் உள்ள எனது கிண்ணம் நிறைதல் வேண்டும்" என்று கவிஞர் சொல்கிறார். இங்கே "கிண்ணம்" என்பது அறிவு என்ற கிண்ணம் — இது நிறைந்தால்தான் வாழ்க்கை பூர்ணமாகும். மனிதன் மேய்ச்சல் மந்தை அல்ல; அவன் அறிவையும் ஆளுமையையும் தேடுவான்.
கவிதையின் மையக் கருத்து: "நான் மனிதன்!" — அறிவும் ஆளுமையும் தேடும் மனிதக் கண்ணியம்.
நிழலில்லா நெடுஞ்சாலையில் வெய்யிலில் நடக்கும் ஒரு மூதாட்டியை (old woman) கவிஞர் காண்கிறார். "வேட்டை நாய்போல அவள் முன்னே ஓடிச் செல்கிறது நிழல்" — நிழல் முன்னே ஓடுகிறது, அவளுக்கு நிழல் கிடைக்கவில்லை. கவிதை முடிகிறது —
இது ஒரு மூதாட்டியின் துயரம் மட்டுமல்ல; மானிடத்தின் ஆதியிலிருந்தே தொடரும் பேரிடியலின் அடையாளம். மூதாட்டி = old woman, ஆதி = beginning / primordial.
ஒரே சொல்லை இரண்டு முறை சொல்வது அடுக்குத் தோடர். அந்த அடுக்கில் மாறுதல் ஏற்பட்டு இன்னும் வலுவான பொருள் வரும்போது அது அடுக்கிடுகுத் தோடர் ஆகும் — சொல் + சொல் → மாறிய (intensified) வடிவம் → மிகுந்த பொருள்.
| அடுக்குத் தோடர் | அடுக்கிடுகுத் தோடர் | பொருள் |
|---|---|---|
| பச்சை பச்சை | பச்சைப்பசேலென | மிகப்பச்சை |
| தெளிவு தெளிவு | தெட்டத்தெளிவு | மிகத்தெளிவு |
| பகல் பகல் | பட்டப்பகல் | நடுப்பகல் |
| நடு நடு | நட்டநடு | சரிமையம் |
| கரிய கரிய | கன்னங்கரிய | மிகக்கரிய |
| சிவந்த சிவந்த | செக்கச்சிவந்த | மிகச்சிவந்த |
| சிறிய சிறிய | சின்னஞ்சிறிய | மிகச்சிறிய |
| பெரிய பெரிய | பென்னம்பெரிய | மிகப்பெரிய |
| வெளி வெளி | வெட்டவெளி | திறந்தவெளி |
| தனித்தனி | தன்னந்தனிய | மிகத்தனி |
ஒரு கவிதையில் சொற்கள் பலமாகவும் உணர்வு மிகுந்ததாகவும் வரும்போது, அந்தக் கவிதை வீர்ச்சம் பெற்றதாக இருக்கும். "வீர்ச்சம்" என்பது சொல்லின் வலிமை (word force), உணர்வின் ஆற்றல் (emotional power) சேர்ந்தது. ஒரு வரி படிக்கும்போது நெஞ்சில் அடிக்கிறது என்றால் — அங்கு வீர்ச்சம் இருக்கிறது.
இப்பாடத்திலிருந்து வீர்ச்சத்திற்கான எடுத்துக்காட்டுகள்:
| கவிதை | கவிஞர் | கருப்பொருள் |
|---|---|---|
| திசைகள் | கி. பி அரவிந்தன் | வாழ்வில் திசை தெரியாமல் தவித்தல் |
| இறக்கம் | கி. பி அரவிந்தன் | ஏறிய உயரத்திலிருந்து இறங்க முடியாத நிலை |
| அன்புக் கவிதை | சு. வில்வரத்தினம் | "தூயன்பின் துளிபோதும் தொடங்கு" |
| மூளும் தீயும் நீளும் குரலும் | எஸ்போஸ் | குழந்தைகளின் நிர்மலமான மகிழ்ச்சி |
| நீர்க்குமிழி | பா. அகிலன் | வாழ்க்கையின் நிலையாமை |
| மனிதனின் குரல் | வாசுதேவன் | "நான் மனிதன்!" — மானிட உரிமை |
| ஆதித் துயர் | பஹீமா ஜஹான் | வெயிலில் உட்கார்ந்திருக்கும் மூதாட்டி |