யாரையாவது "கூண்டில் அடைத்த மிருகம் போல" என்று சொல்வதை நாம் கேட்டிருக்கிறோம். ஆனால் ஒரு மனிதர் — அதிலும் ஓர் அரசு அதிகாரி — தானே விரும்பாமலேயே ஒரு கூண்டுக்குள் சிக்கிக்கொண்டால்? அதைப் பார்த்து மக்கள் அவரை விலங்கு போல ரசித்தால்? இந்தக் கேள்வியை அடிப்படையாக வைத்து, எஸ். இராமகிருஷ்ணன் எழுதிய "காட்சிக் கூண்டு" என்னும் சிறுகதை நமக்கு ஒரு கூர்மையான நகைச்சுவையையும் ஆழமான சிந்தனையையும் தருகிறது.
கதை நடக்கும் இடம் ஒரு பூங்கா (விலங்குக் காட்சிச்சாலை). அந்தப் பூங்காவில் ஒரு சிறப்பான காட்சிக் கூண்டு இருந்தது — அது தானியக்கமாக (automatically) குறிப்பிட்ட நேர இடைவெளியில் திறந்து மூடும் வகையில் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது. வழக்கமாக, இந்தக் கூண்டில் விலங்குகள் காட்சிக்கு வைக்கப்படும். அன்று அந்தக் கூண்டு காலியாக இருந்தது.
அப்போது ஒரு வனவிலங்கு அதிகாரி அந்தப் பூங்காவுக்கு வருகிறார். அவர் தன் தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டே நடந்துகொண்டிருந்தார். கூண்டின் கதவு திறந்திருந்தது — அவர் அதைக் கவனிக்காமல் உள்ளே நுழைந்துவிட்டார். நொடிப்பொழுதில் கதவு தானியக்கமாக மூடியது. அதிகாரி கூண்டுக்குள் சிக்கிக்கொண்டார் — ஆனால் அவர் இன்னும் தொலைப்பேசியில் பேசிக்கொண்டிருந்தார், அந்நிலையை அவரே அறியவில்லை.
சற்று நேரத்தில் பார்வையாளர்கள் கூண்டை நெருங்கினார்கள். கூண்டுக்குள் ஒரு மனிதர் நடந்துகொண்டிருக்கிறார் — அவர்கள் அதிசயத்தில் நின்றனர். குடும்பங்கள் வந்தனர், காதலர்கள் வந்தனர், அரசியல்வாதிகள் வந்தனர், வேறு அதிகாரிகளும் வந்தனர் — எல்லாரும் அந்த அதிகாரியை ஒரு அரிய விலங்கு போல ரசித்து நின்றனர்.
அந்த நேரம், ஒரு சிறுமி தன் அம்மாவைப் பார்த்துக் கேட்டாள்:
இந்த ஒரு வாக்கியம் — கதையின் இதயம். அந்தக் குழந்தை அப்பாவித்தனமாகக் கேட்கிறாள், ஆனால் அந்தக் கேள்வியில் ஒரு பெரிய உண்மை ஒளிந்திருக்கிறது. கடைசியில் பூங்கா நிர்வாகமே தலையிட்டு நிலைமையைச் சரிசெய்ய வேண்டியதாயிற்று.
இந்தக் கதை ஒரு நையாண்டிச் சிறுகதை (satirical short story). பொதுவாக, அதிகாரிகள் விலங்குகளைப் பூண்டுகளில் அடைக்கிறார்கள் — இங்கே ஒரு அதிகாரியே கூண்டுக்குள் சிக்கிவிட்டார். மக்கள் அவரை விலங்கு போலப் பார்க்கிறார்கள். பார்ப்பவர் பார்க்கப்படுகிறார். இதுவே இந்தக் கதையின் மையமான நையாண்டி (irony).
ஆசிரியர் இதன் மூலம் சொல்வது: அதிகார மேலாண்மையும், தன்னை உயர்ந்தவராக எண்ணும் மனோபாவமும் ஒரு வகையான கூண்டுதான் — நாமே அதற்குள் சிக்கியிருக்கிறோம், அறியாமல்.
நாம் ஒரு அழகான தோட்டத்திற்குச் சென்றோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். வீட்டுக்குத் திரும்பியதும், நண்பருக்கு அதைப் பற்றிச் சொல்கிறோம் — "அங்கே சிவப்பு ரோஜாக்கள் இருந்தன, மரங்கள் வரிசையாக நின்றன, குளிர்ச்சியான காற்று வீசியது, என் மனம் அமைதியடைந்தது" என்று. இதுவே விவரணம் எழுதுதல் (descriptive writing).
ஒரு பொருளினையோ, மனிதரையோ, இடத்தையோ விவரித்து எழுதுவது விவரணம் எழுதுதல் எனப்படும். விவரணம் என்பது வெறும் "இது இப்படி இருந்தது" என்று சொல்வது மட்டுமல்ல — அதைப் படிக்கும் ஒருவர் மனக்கண்ணில் அந்தக் காட்சியைக் காண வேண்டும், உணர வேண்டும். அதுவே நல்ல விவரணம்.
புறத்தோக்காளது என்பது, ஒரு பொருளின் அல்லது நபரின் வெளிப்படையான, புலன்களால் உணரக்கூடிய தன்மைகளை விவரிப்பது. இங்கே எழுதுபவரின் உணர்வு இல்லாமல், யாரும் காணக்கூடிய உண்மையான அம்சங்களை மட்டும் விவரிக்கிறார்.
அகத்தோக்காளது என்பது, ஒரு பொருளைப் பார்க்கும்போது விவரிப்பவருக்கு ஏற்படும் உணர்வுகளை, மனப்பாங்கை, அகக்காட்சிகளை விவரிப்பது. இங்கே எழுதுபவரின் ஆளுமை, உணர்ச்சி, ஈர்ப்பு முக்கியமானதாகிறது.
| அம்சம் | புறத்தோக்காளது | அகத்தோக்காளது |
|---|---|---|
| மையம் | வெளிப்படையான அம்சங்கள் | உணர்வுகள், மனோபாவம் |
| யாரும் ஒப்புக்கொள்வரா? | ஆம் (objective) | இல்லை (subjective — எழுதுபவரின் கோணம்) |
| எடுத்துக்காட்டு | "மரம் 10 மீட்டர் உயரம்" | "அந்த மரம் என்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டது போல் உணர்ந்தேன்" |
நல்ல விவரணம் பொதுவாக இரண்டு வகைகளையும் சேர்த்து எழுதும் — முதலில் வெளிப்படையான அம்சங்களைக் கொடுத்து, பிறகு உணர்வுகளைக் கொண்டுவரும். இதனால் படிப்பவர் காட்சியையும் உணரவும் செய்கிறார்.