ஒரு சின்னஞ்சிறு நகையில் ஒரு பெரிய கதை இருக்கலாம். "அட்டியல்" என்றால் அணிகலன் — கழுத்தில் அணியும் நகை அல்லது ஆபரணம். தெ.மு. சேதுராம் 1991 ஆம் ஆண்டில் எழுதிய இந்தச் சிறுகதை, ஒரு குடும்பத்தின் வாழ்க்கையை ஒரு நகை மூலம் படம்பிடிக்கிறது. நகை என்பது வெறும் தங்கமல்ல — அது நினைவுகளும், உறவுகளும் சுமக்கும் ஒன்று என்று கதை காட்டுகிறது.
தெ.மு. சேதுராம் ஈழத்தமிழ் படைப்பாளிகளில் ஒருவர். அவரது "அட்டியல்" சிறுகதை, ஒரு சாதாரண குடும்பத்தின் நிகழ்வை மையமாகக் கொண்டது. கதையில் அணிகலன் என்பது ஒரு பொருளை மட்டுமல்ல — ஒரு மனிதரின் உணர்வையும் உறவையும் சுமக்கும் என்று கதாசிரியர் உணர்த்துகிறார். கதையில் குடும்பச் சூழல், மனித உறவுகள், பொருளின் மதிப்பு — இவை நுட்பமாகப் படம்பிடிக்கப்படுகின்றன. "அட்டியல்" என்ற ஒரு நகையை மையமாக வைத்து கதை கட்டப்பட்டிருப்பது ஆசிரியரின் திறனை காட்டுகிறது — இது ஈழத்தமிழ் சிறுகதை இலக்கியத்தில் ஒரு சிறப்பான படைப்பு.
கதையில் வரும் சில முக்கிய அரும்பதங்களின் பொருள் கீழே:
| அரும்பதம் | பொருள் |
|---|---|
| தீங்கு | தீமை (harm / evil) |
| அடவி | காடு (forest) |
| வட்டாரம் | பகுதி (region / area) |
| குரிஞ்சி | மலை நிலம் (mountain land — ஐந்து தமிழ் நிலவகைகளில் ஒன்று) |
| நிரந்தரம் | என்றும் நிலைத்திருப்பது (permanent) |
| வீழ்ந்து | விழுந்து (having fallen) |
தமிழில் பேசும்போதும் எழுதும்போதும் சில சொற்களை ஒரே இணையாகச் சேர்த்துப் பயன்படுத்துவோம். "ஆடு-மாடு", "வீடு-வாசல்", "அம்மா-அப்பா" — இந்த இணைகளை இணைமொழிகள் என்கிறோம். இரண்டு சொற்கள் ஒன்றிணைந்து, தனியாகச் சொல்வதை விட விரிந்த பொருளைத் தருகின்றன.
இணைமொழிகளுக்கு இரண்டு முக்கிய வகைகள் உண்டு. வகை 1 — ஒத்த பொருள் இணைமொழி: இரண்டு சொற்களும் ஒரே அல்லது அடுத்த பொருளில் வரும் — வீடு-வாசல் (இல்லம்), ஆடை-உடை (ஆடை வகைகள்), அன்னை-தாய் (தாய்), சோறு-அன்னம் (உணவு). வகை 2 — வேறு பொருள் இணைமொழி: இரண்டு சொற்களும் வேறு வேறு பொருளில் இருக்கும்; இணைந்து பொதுவான கருத்தைத் தரும் — ஆடு-மாடு (கால்நடைகள்), அம்மா-அப்பா (பெற்றோர்), மகன்-மகள் (குழந்தைகள்), பகல்-இரவு (காலங்கள்).
இணைமொழிகள் வாக்கியத்தில் ஒரு இயல்பான, நேர்த்தியான ஓட்டம் தருகின்றன. "வீட்டிலும் வாசலிலும்" என்று சொல்வதை விட "வீடு-வாசல்" என்று இணைத்துச் சொல்வது இலக்கியத்தில் மேலானது. தமிழ் எழுத்தில் இணைமொழிகளைத் திறமையாகப் பயன்படுத்தினால் நடை இயல்பாகவும் அழகாகவும் அமையும்.
தமிழ் வாக்கியங்கள் இரண்டு விதமாக அமையும். "மாணவர் பாடம் படித்தார்" — இங்கே மாணவர் தானே படிக்கிறார்; இது செய்வினை (active voice). "மாணவரால் பாடம் படிக்கப்பட்டது" — இங்கே பாடம் படிக்கப்படுகிறது; இது செய்யப்பட்டு வினை (passive voice).
செய்யப்பட்டு வினையின் கட்டமைப்பு: செய்வினையில் எழுவாய் + செயப்படுபொருள் + வினை வருமிடத்தில், செய்யப்பட்டு வினையில் [செய்தவர்]-ஆல் + [பொருள்] + வினை-ப்பட்டது என வரும். எடுத்துக்காட்டுகளாக — அவன் பாடல் பாடினான் → அவனால் பாடல் பாடப்பட்டது; ஆசிரியர் பாடம் கற்பித்தார் → ஆசிரியரால் பாடம் கற்பிக்கப்பட்டது; அவள் நகையை அணிந்தாள் → அவளால் நகை அணியப்பட்டது; குழந்தை பாட்டு பாடியது → குழந்தையால் பாட்டு பாடப்பட்டது.
செய்யப்பட்டு வினையில் "ஆல்" என்னும் வேற்றுமை செய்தவரை (agent) குறிக்கும். வினையோடு "-ப்பட்டது / -ப்படுகிறது / -ப்படும்" என்ற விகுதி சேரும். செய்யப்படும் செயலை முக்கியப்படுத்த விரும்பும்போது இந்த வாக்கிய அமைப்பு பயன்படுகிறது.
| வினை | செயப்படு வடிவம் |
|---|---|
| பாட | பாடப்பட்டது |
| எழுத | எழுதப்பட்டது |
| சொல்ல | சொல்லப்பட்டது |
| படிக்க | படிக்கப்பட்டது |